Bultruggen bij de Wilhelminabaai
De wekker leek vandaag erg vroeg te gaan. Het was nog donker buiten mijn patrijspoort toen we opstonden om de dag te beginnen. Toen ik me eenmaal had aangekleed en naar buiten ging om de boten in te laden, verdween alle aarzeling voor het vroege uur. De dag was absoluut helder en door de lage stand van de zon werden de ijzige bergen prachtig verlicht met de meest bleke blauwe, roze en mauve pastelkleuren.
Ortelius dobberde vredig op een spiegelgladde zee in de Wilhelminabaai op het Antarctisch Schiereiland. De Wilhelminabaai is aan twee kanten omgeven door de ruggengraat van het continent - 2000 meter hoog en volledig bedekt met ijs en sneeuw, met Nansen en Brooklyn Islands als de andere grenzen.
Foto door Gary Miller
Bultruggen!
De Wilhelminabaai staat bekend om het voeden van bultruggen, dus we hebben goede hoop dat we ze snel zullen vinden en deze prachtige reuzen van dichtbij kunnen zien. Ze stelden niet teleur! Toen we ons van het schip verwijderden, verspreidden de Zodiacs zich in verschillende richtingen. Ik nam mijn Zodiac in Brooklyn Channel, tussen de twee eilanden. Al snel zagen we slagen vooruit. De bultruggen waren er!
Het oppervlak van de baai was geplaveid met glinsterende stukken brash, de overgebleven brokken gletsjerijs van afkalvingen en het uiteenvallen van ijsbergen. De Zodiacs komen er gemakkelijk doorheen, maar we moeten wel langzaam varen - en dan missen we wel eens een groter stuk.
Foto door Gary Miller
Ongelooflijk dichtbij de walvissen
Uiteindelijk naderden we voorzichtig drie walvissen: een kalf en twee volwassenen. De walvissen gehoorzaamden alle regels van het varen en lieten zich door onze aanwezigheid niet van de wijs brengen. Door rustig stationair te blijven liggen, werden we getrakteerd op een ongelooflijk uitzicht op de walvissen aan de oppervlakte. Ze lagen luidruchtig aan de oppervlakte.
Misschien waren ze net klaar met eten. Het kalf was wat onstuimiger en het lukte ons een paar keer om zijn staartwormen te zien terwijl de twee volwassenen meestal ondiepe en korte duiken maakten op een zeer ontspannen manier. Het is altijd spannend wanneer ze allemaal uit het zicht verdwijnen voor een duik.
Foto door Gary Miller
Foto door Gary Miller
Een van die keren kregen we de schok van ons leven toen ze terugkeerden naar de oppervlakte op slechts een paar meter van de Zodiac - het leek wel of we ze konden aanraken! Het zou moeilijk zijn om dat moment te overtreffen als we langer zouden blijven. Bovendien wenkten kopjes thee ons terug naar het schip. Dus we namen afscheid van onze nieuwe vrienden en lieten ze achter in hun prachtige omgeving. Het was tijd om terug te keren naar de Ortelius en aan onze thuisreis te beginnen.
Foto door Gary Miller
