Verkenningstocht op afstand naar de Weddellzee – incl. helikopters

Na ons vertrek uit Ushuaia beginnen we in Zuid-Georgië aan een tocht in de voetsporen van de beroemde poolreiziger Ernest Shackleton en zijn schip de Endurance. We maken kennis met de verbazingwekkende fauna en de tafelijsbergen van de Weddellzee, alvorens via Elephant Island terug te keren.

De continentale grenzen van de Weddellzee worden gevormd door enorme drijvende ijsplaten. Deze ijsplaten produceren de enorme tafelijsbergen die zo overvloedig aanwezig zijn in de Weddellzee. Wetenschappers hebben verklaard dat het water van de Weddellzee het helderste water van alle zeeën op aarde is.

De tafelijsbergen en andere ijsformaties bieden fantastische landschappen en unieke fotomogelijkheden. Vooral aan de oostkant van de Weddellzee kan de kans op landingen beperkt zijn vanwege deze ijsformaties. Zodiac-tochten en mogelijke landingen op het ijs zijn prachtige alternatieven, als de omstandigheden het toelaten.

De Weddellzee herbergt een groot aantal orka's, bultruggen en dwergvinvissen, evenals zeeluipaarden, Weddellzeehonden en krabbeneters. Ook zijn er verschillende pinguïnsoorten te zien.

Aan boord vormt ons gestructureerde educatieve programma een aanvulling op andere activiteiten. U krijgt de kans om verschillende lezingen bij te wonen over uiteenlopende onderwerpen, zoals de fauna, het landschap, de geschiedenis en nog veel meer.

Uw reis begint waar de wereld ophoudt. Ushuaia, Argentinië, dat bekendstaat als de meest zuidelijke stad ter wereld, ligt op het uiterste zuidelijke puntje van Zuid-Amerika. In de namiddag gaat u aan boord in dit kleine vakantieoord op Vuurland, ook wel „Het Einde van de Wereld“ genoemd, en vaart u de rest van de avond door het door bergen omzoomde Beagle-kanaal.

Op weg naar Zuid-Georgië passeert u nu de Antarctische Convergentie. De temperatuur daalt binnen enkele uren aanzienlijk en door de botsende waterkolommen stijgt voedselrijk water naar het oppervlak van de zee. Dit fenomeen trekt een groot aantal zeevogels naar het schip, waaronder verschillende soorten albatrossen, pijlstormvogels, stormvogels, prionen en skua's.

Bij het binnenvaren van de maritieme zone van Zuid-Georgië, een van de grootste beschermde watergebieden ter wereld, varen we langs de Shag Rocks. Deze indrukwekkende rotsen liggen 240 km (150 mijl) ten westen van Zuid-Georgië en bieden onderdak aan enkele duizenden Zuid-Georgische Aalscholvers. Het gebied rond de rotsen staat bekend om de overvloed aan grotere zeezoogdieren, die zich voeden in dit relatief ondiepe deel van de Zuid-Georgië-rug.

Nadat we Zuid-Georgië hebben bereikt, krijgt u de kans om enkele van de volgende locaties te bezoeken:

Fortuna Bay – Een prachtige uitstroomvlakte van de Fortuna-gletsjer biedt onderdak aan een groot aantal koningspinguïns en zeehonden. Hier krijgt u mogelijk ook de kans om het laatste deel van Shackletons route te volgen naar het verlaten walvisvaardersdorp Stromness. Dit pad loopt dwars over de bergpas voorbij Shackleton’s Waterfall, en aangezien het terrein deels moerassig is, moet u erop voorbereid zijn om een paar kleine beekjes over te steken.

Salisbury Plain, St. Andrews Bay, Gold Harbour – Deze locaties herbergen niet alleen de drie grootste kolonies van koningspinguïns op Zuid-Georgië, het zijn ook drie van 's werelds grootste broedstranden voor Kerguelenzeeberen. Letterlijk miljoenen broeden op Zuid-Georgië in december en januari. In februari zijn de jonge Kerguelenzeeberen nieuwsgierig en speels en vullen ze de branding met leven en plezier, terwijl grote zeeolifanten naar de stranden komen om te ruien.

Grytviken – In dit verlaten walvisstation lopen Koningspinguïns door de straten en liggen zeeolifanten rond alsof ze de baas zijn – want dat zijn ze in feite ook. Hier kunt u wellicht het South Georgia Museum en het graf van Shackleton bezoeken.

In de middag van dag 6 en afhankelijk van de omstandigheden, beginnen we zuidwaarts te varen in de richting van de Zuidelijke Sandwicheilanden.

Net als Shackleton in december 1914 tijdens de Imperial Trans-Antarctic Expedition, ook wel bekend als de Endurance-expeditie, verlaten we Zuid-Georgië en zetten we koers naar de Zuidelijke Sandwicheilanden en de Weddellzee.

Er kan zee-ijs liggen op deze route, en aan de rand van het ijs zouden enkele Zuidpooljagers en Sneeuwstormvogels zich kunnen voegen bij de andere zeevogels die het schip naar het zuiden volgen.

Hoewel we hier niet aan land kunnen gaan, kunnen we wellicht wel een tochtje maken met de Zodiac door het adembenemende landschap van dit actieve vulkanische gebied. De tocht tussen de Thule- en Cook-eilanden zal een van de vele hoogtepunten van de reis zijn en een onvergetelijke indruk achterlaten.

De kans is groot dat we in dit gebied bultruggen en dwergvinvissen tegenkomen. Op en rond de eilanden hebben we ook de kans om bruine skua's, kinband- of Adéliepinguïns en verschillende soorten albatrossen te spotten: grijskop-, zwartbrauw- en zwervende albatrossen.

Vervolgens varen we richting het Antarctische continent, naar Koningin Maudland en Neuschwabenland (Nieuw-Zwaben) aan de noordoostelijke kant van de Weddellzee. Naarmate we verder naar het zuiden varen, dichter bij de rand van het pakijs en de Weddellzee zelf in, neemt de kans toe dat we keizerspinguïns op het ijs tegenkomen. In Shackletons verslagen van de Endurance-expeditie komen Keizerspinguïns in deze regio vaak voor, en tijdens onze twee succesvolle reizen hebben we prachtige ontmoetingen gehad met deze iconische vogels. Het loont dus de moeite om de ogen goed open te houden en de camera's bij de hand te houden.

Onze eerste bestemming op Antarctica is het gebied dat van oudsher bekendstaat als Nieuw-Zwaben in Koningin Maudland. Dit gebied werd verkend door de derde Duitse Antarctische Expeditie van 1938–1939, onder leiding van Alfred Ritscher. Het doel was om op Antarctica een plek te vinden voor een Duits walvisstation en een mogelijke locatie voor een marinebasis te verkennen. In een poging om aanspraak te maken op de regio werden nazi-vlaggen op het zee-ijs langs de kust geplaatst. Tijdens verkenningsvluchten werden ook aluminium pijlen met hakenkruizen uit de lucht gegooid, waarvan er vandaag de dag geen enkele meer over is.

Naarmate we dieper de Weddellzee in varen, neemt de kans toe dat we krabbeneters, zeeluipaarden of Weddellzeehonden zien. Keizerspinguïns, die tijdens eerdere reizen op het ijs in deze regio zijn waargenomen, zullen ook vaker voorkomen naarmate we verder naar het zuiden trekken. Daarnaast zult u waarschijnlijk bultruggen, orka’s en dwergvinvissen zien, naast een gevarieerde vogelpopulatie.

De ijsomstandigheden in de Weddellzee variëren per seizoen. We zullen een uitgestrekte nautische wildernis tegenkomen en naarmate we ons naar de uiterste breedtegraden (ver naar het zuiden) begeven, zullen we genieten van de ruwe schoonheid en kracht die Antarctica zo bijzonder maken. Het zal duidelijk worden waarom het zo lang duurde om het Witte Continent te ontdekken en hoe zwaar het voor de expeditie van Shackleton moet zijn geweest.

We maken een rondreis naar de Brunt-ijsplaat en langs de Luitpoldkust, ontdekt en benoemd tijdens de tweede Duitse Antarctische expeditie (1911 – 1912) van Wilhelm Filchner. Als de omstandigheden het toelaten, krijgen we de kans op een Zodiac-tocht en mogelijk een landing op een ijsschots. Het is in dit gebied dat we twee seizoenen op rij een wereldrecord voor de zuidelijkste bereikte locatie in de Weddellzee hebben gevestigd, door in 2025 en 2026 Vahsel Bay in het uiterste zuiden te bereiken.

We varen nu westwaarts naar de Filchner–Ronne-ijsplaat, voordat we koers zetten naar het noorden, waarbij we de kust en de ijsrand volgen langs de oostkant van het Antarctisch Schiereiland en de Larsen-ijsplaat. Dit brengt ons dicht bij de plek waar Shackletons schip Endurance tijdens zijn Imperial Trans-Antarctic Expedition (1914–1917) vast kwam te zitten in pakijs, waarna het afdreef naar het Antarctisch Schiereiland en uiteindelijk zonk. Het wrak werd ontdekt op 5 maart 2022, de 100e verjaardag van Shackletons begrafenis, en 107 jaar nadat het schip onder het ijs was gezonken. Hoewel we niet dicht bij de ontdekkingslocatie kunnen komen, zullen we ons in het gebied bevinden waar het schip vast kwam te zitten en werd achtergelaten. Met kolonies Keizerspinguïns in de buurt zijn onze kansen op verdere ontmoetingen op het ijs groot.

Onze koers, aanlegplaatsen en route zijn volledig afhankelijk van de ijsomstandigheden. Als de omstandigheden het toelaten, varen we wellicht eerst naar de oostkant van het Antarctisch Schiereiland, maar het is waarschijnlijker dat we rechtstreeks koers zetten naar Elephant Island. Deze verlaten plek was het startpunt van waaruit Shackleton aan een van de meest legendarische reizen uit de geschiedenis begon. Met slechts een kleine reddingsboot, de James Caird, voeren hij en vijf van zijn mannen naar South Georgia, waarna ze 36 uur te voet naar Stromness trokken – een gigantische prestatie.

Tweeëntwintig leden van zijn expeditie waren gestrand op Elephant Island. Het duurde vier en een halve maand om de legendarische reddingsactie te voltooien. De omstandigheden op Elephant Island zijn zwaar. De kustlijn bestaat grotendeels uit verticale rots- en ijswanden, die sterk blootgesteld zijn aan de elementen. Indien mogelijk gaat u met Zodiacs naar Point Wild, waar de gestrande leden van Shackletons expeditie tegen alle verwachtingen in overleefden.

Afhankelijk van de ijsomstandigheden kunnen we vervolgens het gebied van de Erebus- en Terror-golf binnenvaren. Dit kan via de spectaculaire Antarctic Sound, waar een grote kolonie Adéliepinguïns, ezelspinguïns en nestelende Sneeuwstormvogels te vinden zijn. Mogelijke locaties zijn onder andere Brown Bluff, Kinnes Cove en de beroemde Madder Cliffs. In dit gebied zult u waarschijnlijk ook ezelspinguïns, zeehonden en walvissen zien. Als we geluk hebben met het ijs, kunnen we zelfs Snow Hill Island bereiken, waar de meest noordelijke kolonie Keizerspinguïns te vinden is. Als de omstandigheden het toelaten, kunnen we ook een poging doen om op James Ross Island aan land te gaan.

Je terugreis is allesbehalve eenzaam. Tijdens de oversteek van de Drake kun je misschien weer dezelfde dieren tegenkomen als aan het begin van je reis: albatrossen, stormvogels en misschien zelfs een Dwergvinvis die zeewater uitblaast.

Elk avontuur, hoe groots ook, moet uiteindelijk een keer ten einde komen. Het is nu tijd om in Ushuaia van boord te gaan, maar met herinneringen die je zullen vergezellen, waar je volgende avontuur je ook brengt.