Voor Lisa, een gast van Oceanwide Expeditions, draait reizen nooit om luxe omwille van de luxe. Voor haar betekent echt reizen ver buiten het alledaagse treden, op zoek gaan naar totale onderdompeling in onbekende landschappen en terugkeren met een dieper begrip van de plaatsen die ze heeft bezocht. Ze is onlangs teruggekeerd van een avontuur van 9 nachten waarin ze de indrukwekkende fjorden en gletsjers van Noord-Spitsbergen heeft verkend, inclusief meerdere dagen in de sprookjesachtige wereld van het pakijs boven 81° noorderbreedte, waar we haar hebben gesproken.
Terug naar het Noordpoolgebied
Dit was niet Lisa’s eerste kennismaking met het woeste noorden. Haar band met het Noordpoolgebied begon in Groenland, waar ze verliefd werd op de oeroude landschappen, de gevarieerde fauna en het pioniersgevoel van de regio. Sindsdien is ze andere bestemmingen in het Noordpoolgebied blijven verkennen, waaronder Spitsbergen. Het rijk van de IJsbeer is echter het soort plek dat, als je het eenmaal hebt ervaren, je voor altijd weer terugtrekt – iets wat Lisa maar al te goed weet.“Het was geen echte verrassing”, zegt ze over haar terugkeer naar de archipel.“Maar voor mij hoorde dat bij de ervaring. Ik vond het geweldig dat ik het weer zo leuk vond; mijn gevoelens en emoties waren niet veranderd sinds mijn eerste bezoek. Het voelde nog steeds alsof ik al deze prachtige plekken voor het eerst zag – de verwondering was er nog steeds!”
Tijdens de expeditie verkende de Plancius enkele van de iconische landschappen van Spitsbergen. In de Hinlopen-zeestraat, aan de kust van Nordaustlandet, lag een groep Walrussen, waaronder verschillende jongen, op een zandbank – het ideale fotomateriaal. Bij Alkefjellet keken Lisa en haar medegasten vol ontzag naar de tienduizenden zeekoeten, drieteenmeeuwen en Grote Burgemeesters die op en neer schoten tussen de met mist bedekte zeekliffen. "Ik hoopte vooral weer walrussen te zien", zegt Lisa. "En ze stelden niet teleur! Het zijn zulke geweldige dieren om naar te kijken, zo iconisch, en het is een waar genot om ze in het wild te zien."
Foto door Lisa
Op locaties als Texas Bar, Faksevågen en de noordelijke oevers van de St. Jonsfjorden strekte de groep de benen tijdens wandelingen naar rotspartijen met uitzicht op uitgestrekte gletsjers, langs toendrahellingen en door een landschap waar de dramatische schoonheid van de natuur de menselijke geschiedenis overstijgt.„Ik merkte dat ik deze plekken nog meer ging waarderen, aangezien het mijn tweede keer daar was. Ik voelde geen drang om overal haastig een foto van te maken, en merkte dat ik de details kon inademen en de uitzichten die ik me van de vorige keer herinnerde in een geheel nieuw licht kon waarderen. We zagen ook zoveel nieuwe plekken – het bewees voor mij dat Svalbard zoveel meer te bieden heeft dan in één avontuur kan worden gepropt!"
Gedurende enkele dagen voer het schip ook ten noorden van de archipel, het doolhof van pakijs in dat vanuit de Noordpool naar beneden drukt.„Het was gewoonweg verbazingwekkend“, zegt Lisa.„De eindeloze vergezichten – alleen maar ijs, ijs en nog meer ijs, dat zich in alle richtingen uitstrekte! Het was ook heel bijzonder om daar wilde dieren tegen te komen en te zien in welke barre omstandigheden ze leven.“
Vier dagen lang voer het schip langzaam door een wereld van wit en blauw. Eindeloos daglicht scheen neer op een bevroren zee; ijsheuvels en drukruggen doorbraken een verder witte, eindeloze horizon, terwijl groepen zeehonden uit het water sprongen in open ijsgaten. Een verscheidenheid aan vogelsoorten was een vast verschijnsel in de lucht boven en rondom het schip, en in het omringende ijs, waaronder kleine alken, drieteenmeeuwen, Noordse Sternen, grijze meeuwen, zeekoeten en af en toe een Ivoormeeuw. Een eenzame walrus lag te ontspannen op een groot ijsschots en trok lui één ooglid op terwijl het schip bijna geruisloos voorbij gleed. Een paar blauwe vinvissen dook op uit de diepte en sloeg met zijn staartvinnen op slechts enkele meters van de zijkant van het schip; dwergvinvissen foerageerden aan het oppervlak, en het meest opmerkelijke was een zeldzame ontmoeting met de Groenlandse Walvis, die iedereen aan boord sprakeloos achterliet tijdens een 20 minuten durende ontmoeting aan de rand van het ijs.
Foto door Lisa
Reis je in je eentje? Geen probleem!
Lisa helpt momenteel anderen de wereld te ontdekken en werkt voor een reisorganisatie die gespecialiseerd is in avontuurlijke reizen, gevestigd in Dresden, Duitsland. Toen ze de kans kreeg om met de Plancius naar Spitsbergen te gaan, was dat niet alleen een persoonlijke reis – het was een kans om de bestemming en het schip uit eerste hand te ervaren, zodat ze haar klanten beter kon adviseren. Spitsbergen moet, net als veel van de minst bezochte plekken ter wereld, zelf ervaren worden om het echt te begrijpen – dat geldt voor schrijvers, kunstenaars en reisspecialisten!
„Het is altijd een soort bonus als je kunt zeggen: ‘Ja, ik ben daar geweest en heb het zelf meegemaakt’“, zegt Lisa.„Het maakt alles authentieker, en je kunt je klant beter koppelen aan de ervaringen die hij of zij zoekt en die hij of zij echt zal waarderen. Het was dus geweldig om het schip, de activiteiten en de aanpak van Oceanwide uit de eerste hand te ervaren.“
Daarom reisde Lisa in haar eentje, als een van de vele gasten aan boord met uiteenlopende leeftijden, achtergronden en interesses die als individuele avonturiers meereisden. De Oceanwide-ervaring is opgezet als een gemeenschappelijke ervaring die voor iedereen toegankelijk is, of je nu met het gezin, als stel of in je eentje reist, met informele maaltijden, gemeenschappelijke ruimtes zoals de bar en lounge aan boord, en een warme, uitnodigende sfeer waarin nieuwe vriendschappen ontstaan en gedeelde herinneringen worden gecreëerd.“Zelfs als je alleen reist, zul je je tijdens zo’n reis nooit eenzaam voelen”, zegt Lisa.“Je komt misschien alleen aan boord, maar je vertrekt met nieuwe vrienden! Je kunt je ‘me-time’ nemen, maar als je wilt, kun je op elk moment een praatje maken – er zijn genoeg andere mensen, ook andere solo-reizigers, maar niet zo veel dat het intimiderend wordt!”
Foto door Katrin Frosin
Voor solo-reizigers kan dat een van de meest aantrekkelijke aspecten van een expeditiecruise zijn. Je kunt altijd samen eten, meedoen aan een excursie aan wal, verhalen uitwisselen na het spotten van wilde dieren, of een band opbouwen door gedeelde interesses of de reis zelf. Tegelijkertijd kun je je even terugtrekken en genieten van wat eenzaamheid, terwijl je geniet van het gevoel dat je je aan de rand van de kaart bevindt.
Met een maximum van 170 gasten behoudt elk schip in de Oceanwide-vloot een intieme, persoonlijke sfeer. Het beperkte aantal gasten en het feit dat het expeditieteam zich onder de gasten mengt, zorgt voor een informele sfeer waarin gasten deel uitmaken van een authentieke expeditie – en niet slechts een nummer op een passagierslijst zijn. „Ik vond de sfeer aan boord geweldig“, zegt Lisa.„Over het geheel genomen was de service uitstekend en was de bemanning fantastisch, van het restaurantpersoneel en de huishoudelijke dienst tot het expeditieteam en de scheepsbemanning, inclusief de kapitein. Ik vond het geweldig dat ik de brug mocht bezoeken en vragen kon stellen.“
Besmet met het poolvirus
Net als veel bezoekers aan Spitsbergen en andere delen van het Noordpoolgebied is Lisa helemaal in de ban geraakt van de poolwereld. Haar volgende avontuur is al geboekt: een reis naar West-Groenland. „Ik ben er helemaal door gegrepen“, geeft ze toe.„Naast het Noordpoolgebied staat Antarctica al op mijn lijstje sinds ik 9 of 10 was, toen ik erover las in tijdschriften bij mijn grootouders thuis.“
Of je nu in de wildernis van het Noordpoolgebied bent of de uitgestrekte schoonheid van Antarctica verkent, dezelfde realiteit verandert mensen. Er zijn geen drukke straten, geen verkeerslawaai en geen voortdurende meldingen. In plaats daarvan hoor je het geluid van de wind, de opkomende deining van de zee, en zie, ruik en hoor je wilde dieren die je misschien alleen maar in een natuurdocumentaire hebt gezien. Bovendien heerst er natuurlijk ook bijna volledige stilte – een luxe in de moderne wereld van vandaag.
Voor Lisa was dit gevoel van stilte een van de sterkste indrukken van haar verblijf op Spitsbergen.“De stilte daarboven was bedwelmend. Omringd zijn door adembenemende landschappen, afgezonderd van het ‘echte leven’, met werkelijk frisse lucht, fantastische wilde dieren… in zekere zin voelt het leven daar in het noorden gemakkelijker aan.” Meerdere keren tijdens de reis stond Lisa in stilte op het dek, waarbij ze ten volle profiteerde van de opmerkelijk stille motor van de Plancius om elke seconde in zo’n bijzondere uithoek van onze wereld in zich op te nemen.
Foto door Lisa
Je bezoekt de Noordpool niet zomaar; je gaat er helemaal in op. En dan, uiteindelijk, moet je weer vertrekken. Die terugkeer naar het normale leven kan een zware aanpassing zijn.“Eerlijk gezegd was het vreselijk!”, lacht ze.“Het is altijd moeilijk om terug te komen van vakantie, maar terugkomen uit het Noordpoolgebied is nog moeilijker. Het verschil tussen de stilte en de ruige landschappen enerzijds en het stadsleven anderzijds is waanzinnig.”
Zoals de beroemde poolreiziger Frank Wild ooit zei: “Als je eenmaal in het witte onbekende bent geweest, kun je nooit meer aan de roep ontsnappen.”
