Krill: Supervoedsel uit Antarctica
Ter grootte van een paperclip is krill een garnaalachtig schaaldier dat er niet veel uitziet. Maar zonder krill zouden de mariene ecosystemen op aarde volledig instorten.
Euphausia superba: het Antarctisch krill
Het Antarctisch krill, Euphausia superba, behoort tot de grootste van de 85 bekende krill soorten en kan wel tien jaar oud worden. Ze verzamelen zich in zwermen in de koude wateren rond Antarctica en hun geschatte aantal varieert van 125 miljoen ton tot 6 miljard ton: het totale gewicht van alle Antarctische krill is meer dan het totale gewicht van alle mensen op aarde.
Het lichaam van Euphausia superba is ongeveer 2 centimeter lang en doorzichtig, met roodbruine vlekken. De zwemmende larven doorlopen negen ontwikkelingsstadia. Mannetjes worden volwassen na ongeveer 22 maanden, vrouwtjes na ongeveer 25 maanden. Tijdens een paaiperiode van ongeveer vijf en een halve maand worden de eieren afgezet op een diepte van ongeveer 740 voet. De krilllarven bewegen tijdens hun ontwikkeling geleidelijk naar het oppervlak en voeden zich met microscopische organismen. Van januari tot april kunnen de krillzwermen in de Antarctische Oceaan concentraties bereiken van ongeveer 35 pond per kubieke meter.
Fundamentele schakel in de voedselketen
Antarctisch krill is een fundamentele schakel in de voedselketen: ze bevinden zich dicht bij de bodem en voeden zich voornamelijk met fytoplankton en in mindere mate met zoöplankton. Ze ondernemen dagelijks grote verticale migraties en leveren 's nachts voedsel voor roofdieren aan de oppervlakte en overdag in diepere wateren. De helft van alle krill wordt elk jaar opgegeten door walvissen, zeevogels, zeehonden, pinguïns, inktvissen en vissen, en het wordt snel vervangen door groei en voortplanting. Bekijk enkele dramatische beelden van Bultruggen die op krill jagen in Antarctica.
De lichtgevende schaaldieren
Als je in de Antarctische wateren vaart, kun je een vreemde luminescentie in de oceaan waarnemen. Het zijn de zwermen krill die licht uitstralen, geproduceerd door lichtgevende organen die zich op verschillende plaatsen in het lichaam van het individuele krill bevinden: een paar organen aan de oogsteel, een ander paar op de heupen van de tweede en zevende thoracopoden en enkelvoudige organen op de vier pleonsternieten. Deze organen zenden periodiek een geelgroen licht uit, gedurende maximaal twee of drie seconden.
Antarctische krillvisserij
De commerciële krillvisserij begon in het begin van de jaren 1970 en in 1981 werd een uniek visserijverdrag ondertekend: het Verdrag inzake de instandhouding van de Antarctische mariene flora en fauna (CCAMLR), dat bedoeld is om het Antarctische ecosysteem te beschermen tegen de gevolgen van de snel groeiende visserij en om te helpen bij het herstel van de grote walvissen en sommige overbeviste vissoorten. De CCAMLR is een internationaal orgaan dat de krillvisserij beheert en limieten vaststelt voor de krillvangst, rekening houdend met de behoeften van andere elementen van het ecosysteem. De totale toegestane vangst voor het zuidwestelijke deel van de Atlantische Oceaan bedraagt momenteel ongeveer 5,6 miljoen ton per jaar.
De verbazingwekkende voedingseigenschappen van krill zijn niet verloren gegaan voor de mens. Krill wordt commercieel gevangen, voornamelijk om dierlijk voedsel en visaas te produceren, maar er is een recente toename in het gebruik van krill door de geneesmiddelenindustrie; ze worden ook gegeten in delen van Azië en gebruikt als een omega-3-supplement in de VS. Paus Franciscus bijvoorbeeld vult zijn dieet aan met krilloliesupplementen, een sterke antioxidant rijk aan omega-3 vetzuren en verrijkt met vitamine D3.